Weekly #78: Wanneer de werkelijkheid zich niets aantrekt van ons wereldbeeld
De wereld verandert, of we dat nu willen of niet.
De werkelijkheid heeft de eigenaardige eigenschap zich weinig aan te trekken van wat wij denken dat ze is. Soms omdat we te druk zijn om écht te kijken, soms uit gemakzucht, en soms omdat het veiliger voelt om met de kudde mee te lopen. Maar de wereld verandert, of we dat nu willen of niet – en wie te lang vasthoudt aan oude overtuigingen, ontdekt vroeg of laat dat de grond onder die ideeën verschuift. Deze weekupdate laat zien hoe vaak dat voorkomt: van Brussel tot Buenos Aires, van Havana tot de sterrenhemel.
Neem het idee dat de Europese Unie een onomkeerbaar project van integratie is, waarin nationale belangen langzaam opgaan in een hoger Europees geheel. De realiteit beweegt de andere kant op. Hongarije, Slowakije en Tsjechië vormen openlijk een Oost-Europees tegenblok dat de Brusselse koers over Oekraïne en Rusland afwijst. Waar de EU nog droomt van “meer eenheid”, tekent zich in het oosten juist een breuklijn af – niet uit nostalgie, maar uit nuchter pragmatisme. De overtuiging dat “meer Europa” vanzelf beter is, botst op de dagelijkse ervaring van landen die juist meer nationale autonomie willen en zich vervreemd voelen van Brussel.
Ook het beeld van een geïsoleerd Rusland blijkt minder vanzelfsprekend dan jarenlang werd voorgesteld. Terwijl het Westen zijn sancties uitbreidt, versterkt Moskou zijn aanwezigheid in Latijns-Amerika met nieuwe verdragen met Cuba, Venezuela en Nicaragua. Dat is niet het gedrag van een land in isolement, maar van een grootmacht die nog altijd invloed heeft. Het herinnert ons eraan dat de beeldvorming in de media niet altijd overeenkomt met de realiteit.
In Argentinië zien we een tegenstelling op politiek niveau. Javier Milei behaalde deze week een overtuigende verkiezingsoverwinning, ondanks maandenlange berichtgeving in de gevestigde internationale media waarin zijn ondergang al werd ingeboekt. De media zagen chaos, maar de kiezers zagen dalende inflatie en een herstellende munt. Het contrast laat zien hoe snel een narratief kan verstenen tot een dogma – en hoe vaak de werkelijkheid daar geen boodschap aan heeft. En het was niet voor het eerst dat de media er zover naast zaten.
Dat geldt ook voor de energietransitie. Politiek en media herhalen als een mantra dat meer windmolens, meer zonnepanelen en een zwaarder stroomnet de enige weg vooruit is. Maar de werkelijkheid zegt iets anders. Ons elektriciteitsnet kraakt onder de overbelasting, bedrijven kunnen niet uitbreiden, en het systeem raakt structureel uit balans. Wat als de energietransitie niet de oplossing is, maar juist het probleem? Het is een ongemakkelijke waarheid die alleen zichtbaar wordt voor wie durft te kijken buiten het morele frame van klimaatbeleid.
Zelfs in de wetenschap zien we die breuk tussen denkbeeld en realiteit. Een nieuw boek dat wereldwijd furore maakt stelt dat recente ontdekkingen in kosmologie en genetica niet wijzen op een wereld die bij toeval is ontstaan, maar juist door een zekere orde – en mogelijk door een scheppende kracht. De Big Bang, ooit hét symbool van wetenschappelijk rationalisme, blijkt minder sluitend dan gedacht. Waar velen dachten dat geloof en wetenschap elkaar uitsluiten, groeit de ruimte voor het idee dat ze elkaar juist kunnen aanvullen.
Zo toont deze weekupdate een rode draad van diep gewortelde menselijke overtuigingen die uiteindelijk door een andere werkelijkheid worden ingehaald. Of het nu gaat om Europese integratie, geopolitieke isolatie van Rusland, rigoureuze economische hervorming in Argentinië of het ontstaan van het leven zelf – steeds blijkt dat onze overtuigingen, hoe diep ook verankerd, niet immuun zijn voor verandering. Wie wil begrijpen wat er werkelijk gebeurt, zal soms moeten loslaten wat hij dacht dat waar was.
In deze Weekly komen de volgende onderwerpen aan bod:
Geopolitiek
Hongarije zet nieuwe stap naar Oost-Europees tegenblok binnen de EU
Rusland versterkt zijn invloed op Amerikaans continent
Geld & Economie
Milei wint verkiezingen in Argentinië, ondanks kritiek in de media
Energietransitie is niet de oplossing, maar het probleem
Drie beleggingstrategieën, welke heeft de toekomst?
Maatschappij & Cultuur
Wetenschappelijke bestseller sluit ‘God’ niet uit als scheppende kracht
Video’s
Sander Boon: ‘De EU zal een totale verarming zien’
Niet Rusland, maar Europa zit zonder chips
Kassa: ‘Goudwisselkantoor profiteert bij taxeren sieraden van de onwetendheid van klanten’
De neergang van wereldmachten in zeven fasen
Lavrov: ‘Rusland is bereid veiligheidsgaranties te geven’
Grafieken
Goud en Bitcoin stijgen, maar correlatie is soms ver te zoeken
Is Oost-Europa inmiddels veiliger dan West-Europa?
Abonneren?
Wil je ook voorsprong door kennis? Vul dan hieronder je e-mailadres in en klik op de gele ‘Subscribe’ knop om te abonneren en deze updates te blijven volgen.
Toegang tot de wekelijkse update van Boon & Knopers kost €9,95 per maand of €99,95 per jaar.
Ben je al abonnee van Geotrendlines, dan kun je de volledige update lezen door op ‘Sign in’ te klikken en vervolgens het e-mailadres in te vullen waarmee je een account hebt op Geotrendlines. Abonnees hebben al toegang en hoeven dus niet op de ‘Subscribe’ knop te klikken. Heb je als abonnee van Geotrendlines toch problemen met inloggen? Stuur dan een e-mail naar info@boonknopers.com.
Deze weekupdate van Boon & Knopers wordt mogelijk gemaakt door abonnees. Door te abonneren kunt u deze wekelijkse updates blijven lezen.
Boon & Knopers: Vermogensregie voor de wereld van morgen
De wereld om ons heen verandert razendsnel. Geopolitiek verschuift de macht naar het oosten, terwijl het Westen blijft hangen in de wereld van gisteren. Dit verklaart de populariteit van goud en Bitcoin, die het ene na het andere record breken. Toch laten de meeste vermogensbeheerders en financieel planners deze alternatieven links liggen. Een gemiste kans.
Boon & Knopers Advisory helpt vermogende particulieren en ondernemers in een tijd van grote veranderingen. Met onze kennis van geopolitiek, economie en maatschappij helpen we jou een vermogensplan te maken dat werkt. De afgelopen vijf jaar heeft onze strategie de markt ruim weten te verslaan.
Heb je meer dan €1 miljoen aan vermogen en wil je sparren over een beleggingsstrategie die je voorbereid op de wereld van morgen? Zie je kansen die je financieel adviseur of vermogensbeheerder links laat liggen? Neem dan contact met ons op.
Geopolitiek
Hongarije zet nieuwe stap naar Oost-Europees tegenblok binnen de EU
Het plan dat Hongarije deze week presenteerde om samen met Slowakije en Tsjechië een “Oekraïne-sceptische” alliantie te vormen markeert een nieuwe fase in de groeiende kloof binnen de Europese Unie. Viktor Orbán wil zijn krachten bundelen met Robert Fico in Slowakije en de kersverse winnaar van de verkiezingen in Tsjechië, Andrej Babiš, om binnen de Europese Unie een gemeenschappelijk front te vormen tegen het Brusselse beleid ten aanzien van Oekraïne en Rusland.
Volgens Orbán moet dit blok de EU dwingen tot herbezinning op haar koers van sancties, wapenleveranties en voortdurende financiering van Kiev. In de praktijk zou zo’n alliantie de besluitvorming binnen de EU aanzienlijk kunnen vertragen, zeker nu steunpakketten voor Oekraïne steeds moeilijker door alle lidstaten worden goedgekeurd.
Opmerkelijk is dat deze drie landen deel uitmaken van de Visegrád groep, een alliantie die rond het uiteenvallen van de Sovjet-Unie begin jaren ‘90 werd opgericht om het proces van Europese integratie te bevorderen. In 2004 werden de landen van de Visegrád groep lid van de Europese Unie, maar twintig jaar lijkt er in plaats van integratie eerder sprake van desintegratie.
Daarin speelt energiebeleid een belangrijke rol, omdat de meeste Visegrád landen geen directe verbinding hebben met open water en voor de aanvoer van energie nog altijd sterk afhankelijk zijn van Rusland. In deze context is de positie van Polen opvallend, dat als enige binnen de Visegrád groep wel de harde lijn tegen Rusland steunt en opkomt voor soevereiniteit van Oekraïne.
Europese desintegratie?
Nu de EU de duimschroeven op Rusland steeds verder probeert aan te draaien en militaire steun uitbreidt, zien landen als Hongarije, Slowakije en Tsjechië dat hun economische en geopolitieke belangen ondergeschikt worden gemaakt aan een andere agenda. Waar Brussel inzet op “strategische autonomie” en militaire steun voor Oekraïne, benadrukken regeringsleiders van de hierboven genoemde drie landen vrede, diplomatie en nationale soevereiniteit. Ze vinden dat het Westen zijn grenzen aan de oostflank niet verder moet militariseren, maar juist moet openstellen voor nieuwe veiligheidsafspraken met Rusland — een lijn die Lavrov deze week nogmaals onderschreef met zijn aanbod van veiligheidsgaranties aan het Westen.
Het Hongaarse initiatief weerspiegelt daarmee dus niet alleen een strategische verschuiving, maar ook een bredere politieke realiteit in Centraal-Europa. In Boedapest, Bratislava en binnenkort wellicht ook Praag groeit de overtuiging dat de EU zich te ver heeft verwijderd van de belangen van haar burgers. Daarmee tekent zich een nieuwe breuklijn af binnen Europa: tussen landen in het westen die vasthoudt aan centralisatie en confrontatie en een oostelijke as die pleit voor realisme, dialoog en een terugkeer naar de principes van nationale zelfbeschikking. Deze breuklijn binnen Europa zal de legitimiteit van de EU komende jaren verder uithollen, en daarmee ook haar geopolitieke slagkracht richting Rusland.
Lees ook:
‘Nieuw Oostblok’ als verzet tegen centralisatie in Brussel (10 oktober 2025)
CPAC-conferentie in Hongarije schetst alternatieve koers voor Europa (2 juni 2025)
Orbán: “Oorlog in Oekraïne heeft desintegratie Westen blootgelegd” (2 augustus 2024)
Viktor Orbán: “Europa heeft de verdediging van haar eigen belangen opgegeven“ (4 augustus 2024)
Victor Orbán: het Westen kan kiezen tussen verval of hervorming (21 augustus 2024)
Wederopstanding van het ‘oude’ Westen? (23 maart 2024)
Hongarije en Servië bouwen aan een Centraal-Europees machtsblok (4 april 2025)
Rusland versterkt zijn invloed op Amerikaans continent
Rusland vergroot de laatste tijd zijn aanwezigheid in Latijns- en Midden-Amerika. Diverse nieuwe samenwerkingsverbanden die in de afgelopen drie weken met Cuba, Venezuela en Nicaragua werden gesloten wijzen op een hernieuwde poging van Moskou om zijn geopolitieke reikwijdte te verbreden. Dit gebeurt tegen de achtergrond van toenemende druk van het Westen op Rusland en toenemende activiteit van het Amerikaanse leger voor de kust van Venezuela.
De intensivering van relaties tussen het Kremlin en deze drie landen - die geen van allen goede betrekkingen hebben met Verenigde Staten - lijkt vooral bedoeld om het geopolitieke zwaartepunt te verleggen en het signaal af te geven aan de Verenigde Staten dat Rusland zich in Amerikaanse invloedsfeer kan begeven, zoals dat andersom al veel langer gebeurt met de uitbreiding van de NAVO richting het oosten en met als rode lijn de Russische invasie in Oekraïne.
Cuba
In oktober ratificeerde het Russische parlement een nieuw militair samenwerkingsverdrag met Cuba. Het akkoord, dat eerder dit jaar in zowel Havana als Moskou werd ondertekend, vormt een juridisch raamwerk voor toekomstige samenwerking op defensiegebied. Hoewel het verdrag geen operationele afspraken bevat over troepen, wapens of bases, spreekt het in algemene termen over het “versterken van militaire samenwerking” en het “beschermen van Russische burgers die binnen dit kader actief zijn”. De overeenkomst wordt in Moskou vooral gezien als een middel om oude banden nieuw leven in te blazen en de aanwezigheid van Rusland in het Caribisch gebied symbolisch te bevestigen.
De timing van het verdrag, vlak voor Moskou zich ook formeel terugtrok uit een belangrijk Amerikaans-Russisch wapenbeheersingsakkoord, versterkt dat beeld: Rusland gebruikt de samenwerking met Cuba niet als voorbereiding op confrontatie, maar als signaal van geopolitieke tegenwicht en blijvende wereldwijde reikwijdte.
Venezuela
Eerder deze maand bekrachtigden Rusland en Venezuela een uitgebreid strategisch partnerschapsverdrag dat hun samenwerking op politiek, economisch en veiligheidsgebied aanzienlijk verdiept. Het verdrag, dat eerder in mei in Moskou tot stand kwam en deze maand door beide parlementen werd geratificeerd, voorziet in nauwere samenwerking op het gebied van energie, mijnbouw, transport, communicatie en terrorismebestrijding.
De context waarin dit verdrag tot stand is gekomen, verklaart het politieke gewicht ervan. Voor Moskou vormt het partnerschap met Venezuela zowel een gebaar van steun aan een oude bondgenoot als een manier om zijn strategische aanwezigheid in het westelijk halfrond te versterken, te midden van groeiende spanningen met Washington. De Verenigde Staten hebben de afgelopen maanden hun militaire aanwezigheid in het Caribisch gebied uitgebreid onder het mom van een anti-drugscampagne, waarbij ook aanvallen zijn uitgevoerd op schepen nabij de Venezolaanse kust.
In een spoedzitting van de VN-Veiligheidsraad waarschuwden Rusland en China begin oktober dat deze Amerikaanse activiteiten “de vrede en stabiliteit in de regio bedreigen”. Caracas ziet de Amerikaanse operatie als een voorwendsel voor regimeverandering en heeft intussen zijn defensie versterkt met Russische wapensystemen, waaronder duizenden Igla-S luchtafweerraketten. Deze week landde een groot Russisch vrachtvliegtuig in Caracas, wat speculaties voedt over Russische militaire steun aan Maduro.
Nicaragua
Rusland en Nicaragua werken de laatste jaren al intensiever samen en op 22 oktober 2025 sloten de twee landen een gezamenlijk defensieakkoord, dat voorziet in structurele samenwerking op uiteenlopende militaire en veiligheidsdomeinen. Het verdrag regelt onder meer de uitwisseling van informatie, gezamenlijke inspanningen tegen internationale dreigingen en samenwerking op internationale platforms voor mondiale veiligheid en stabiliteit. Daarnaast zullen beide landen ervaringen delen op het gebied van militaire doctrine, organisatie van de strijdkrachten en de bestrijding van terrorisme en piraterij.
Het akkoord omvat ook samenwerking op militair en technologisch gebied terrein, waaronder versterking van cyberveiligheid. Ook heeft Rusland in Nicaragua een grondstation gebouwd voor haar GLONASS navigatiesysteem, de Russische variant van GPS. Analisten wijzen erop dat Rusland in Nicaragua al een strategische aanwezigheid heeft opgebouwd, onder meer door de levering van tanks, de aanleg van marine faciliteiten en een groeiende militaire samenwerking. Hiermee lijkt Moskou zijn positie ook in deze regio te willen versterken, wat door Washington met toenemende zorg wordt gevolgd.
Conclusie
Hoewel de huidige Russische aanwezigheid op het Amerikaanse continent beperkt blijft tot enkele landen, illustreren de meest recente verdragen een strategische verandering: Rusland wil politieke en militaire banden met regeringen versterken die traditioneel een kritische houding aannemen tegenover de Verenigde Staten.
In dat opzicht past de Latijns-Amerikaanse koers in een bredere Russische strategie om de diplomatieke ruimte buiten het Westen te vergroten en op die manier haar machtspositie ten opzichte van de Verenigde Staten te versterken. Het lijkt een berekende reactie op de poging van het Westen op Oekraïne binnen haar invloedssfeer te betrekken. Over de redenen en achtergronden van de Russische acties op het Amerikaanse continent publiceerden we deze week een uitvoerige analyse op Geotrendlines.
Lees meer:
De nieuwe wereldorde loopt dwars door Latijns-Amerika (28 oktober 2025)
Geld & Economie
Milei wint verkiezingen in Argentinië, ondanks kritiek in de media
De Argentijnse president Javier Milei behaalde deze week een overtuigende overwinning in de tussentijdse verkiezingen, waarmee hij groen licht heeft gekregen om zijn Libertarische ‘kettingzaagpolitiek’ voort te zetten. Zijn partij La Libertad Avanza behaalde ruim veertig procent van de stemmen en liet de oppositie duidelijk achter zich.
Deze overwinning is opvallend als je het afzet tegen de berichtgeving in de gevestigde media in de weken voorafgaand de verkiezingen, want die stonden haast unaniem in het teken van één hardnekkig frame: Javier Milei zou zijn land op de klippen hebben gejaagd en door de kiezer worden afgestraft. Kranten en talkshows zoomden in op schandalen, bedrijfssluitingen en bezuinigingen op zorg en sociale zekerheid. Ze trokken die lijn gedachteloos door en voorspelden dat Milei het zwaar zou krijgen, maar de stembusuitslag vertelde een ander verhaal.
Waarom Milei gewonnen heeft
Dat oordeel kwam niet uit de lucht vallen. Milei’s eerste jaar werd gekenmerkt door ingrijpende bezuinigingen op het ambtenarenapparaat. Die hervormingen waren zichtbaar en in eerste instantie pijnlijk voor de betrokkenen. De regering Milei ging met de spreekwoordelijke ‘kettingzaag’ door overheidsuitgaven en bevroor diverse investeringen, waardoor duizenden banen verdwenen.
Maar achter die pijn zat een macro-economische draai die Argentijnen elke dag aan de kassa voelden. De inflatie, in 2024 nog bijna driehonderd procent, koelde in het najaar van 2025 af tot grofweg een derde daarvan. Voor het eerst in jaren herstelde de begroting van een structureel tekort naar een klein overschot. En bovenal werd de altijd onrustige dollarmarkt—het echte zenuwstelsel van de Argentijnse economie—rond de verkiezingen tijdelijk tot bedaren gebracht.
Die rust was mede te danken aan politieke steun uit Washington. De Amerikaanse regering legde een valutaswap van twintig miljard dollar op tafel en effende de weg voor nog eens miljarden dollars aan steun via banken en fondsen. Mogelijk heeft dat het verschil gemaakt, want het bracht evenwicht in de wisselkoers en op de financiële markten. Het is verleidelijk om de uitslag dan ook volledig aan die hulplijn toe te schrijven, maar dat miskent wat de kiezer uiteindelijk beoordeelde: externe steun slaat alleen aan als er binnenlands beleid is dat geloofwaardigheid en richting geeft.
Waarom de media ernaast zat
Veel berichtgeving in de internationale media bleef steken in het eerste hoofdstuk van de schoktherapie: krimp, frictie, protest. Alsof de curve niet verder loopt. De kiezers keken verder en zagen ook de positieve kanten van het beleid. Zij wisten dat de keuze niet ging tussen pijn of geen pijn, maar tussen een onhoudbare status quo van torenhoge inflatie of een zwaar afkickprogramma met kans op een positieve uitkomst op de langere termijn. Ze kozen voor het laatste.
Dat betekent niet dat de kritiek is verstomd. De armoede piekte in het begin, sectoren leden onder importdruk en lagere tarieven, en het politieke speelveld blijft vol valkuilen. Toch was de boodschap in het stemhokje helder: ga zo door, houdt de begroting en daarmee de inflatie onder controle en lever structurele verbeteringen.
Perspectief
De les voor de media is even eenvoudig als ongemakkelijk. Niet het morele oordeel, maar de resultaten onderaan de streep moeten leidend zijn. Als de media blijven hameren op onvermijdelijke afstraffing, terwijl kiezers uit vermoeidheid met de monetaire ellende van inflatie en devaluatie hunkeren naar voorspelbaarheid en het tegenovergestelde doen, dan loopt het narratief achter de feiten aan. Milei beloofde een alternatieve koers en heeft dat in de praktijk gebracht.
Argentijnen hebben geen wonderen beloond, maar steun uitgesproken voor een structureel andere richting. Ze weten dat de rekening nog niet is vereffend en ook de komende jaren nog moeilijk kunnen zijn. Maar zolang de inflatie daalt, de peso aansterkt en het beleid consistent is, krijgt Milei van een groot deel van het electoraat het voordeel van de twijfel. Dat was de kern van deze overwinning en precies wat veel voorbeschouwingen niet zagen.
Energietransitie is niet de oplossing, maar het probleem
De energietransitie in Nederland is zo snel gegaan dat het elektriciteitsnet het binnenkort mogelijk niet meer aankan. Door de massale overstap op elektrische auto’s, warmtepompen en vooral wind- en zonne-energie raakt het netwerk uit balans. Het Nederlandse net was ontworpen voor een beperkt aantal grote gascentrales, maar moet nu enorme hoeveelheden decentraal opgewekte stroom verwerken via dunne kabels in buitengebieden.
Dit leidt tot zogeheten “netcongestie”: stroomstoringen, wachtrijen voor nieuwe aansluitingen en zelfs bouwprojecten die stilliggen omdat er geen capaciteit is. Bedrijven kunnen hun productie niet uitbreiden, en tienduizenden huishoudens en ondernemingen wachten op toestemming om elektriciteit te leveren of af te nemen. Het vertraagt de nieuwbouw van woningen en bedrijventerreinen, terwijl het investeringsklimaat voor bedrijven verslechtert.
Volgens experts zoals de Vlaamse professor Damien Ernst is dit een gevolg van jarenlange onderinvestering in het netwerk. Netbeheerder Tennet wil nu €200 miljard investeren en 100.000 kilometer aan nieuwe kabels leggen, maar vergunningenprocedures zorgen voor vertragingen tot wel tien jaar. De overheid probeert ondertussen de druk te verlichten met campagnes als “Zet ook de knop om”, die oproepen minder stroom te gebruiken tijdens piekuren, en met maatregelen om de terugleververgoeding voor zonnepanelen te verlagen. Toch blijft de kern van het probleem dat de infrastructuur de structurele veranderingen in het aanbod en de vraag naar elektriciteit niet aankan, waardoor de groene agenda vastloopt.
Energietransitie is het probleem, niet de oplossing
De huidige netcrisis laat zien dat de energietransitie niet de oplossing is, maar juist het probleem van alles. Wat begon als een politiek project om de CO₂-uitstoot te verminderen, is uitgegroeid tot een waarheid die vastloopt in tegenstrijdige prikkels.
Aan de vraagzijde hebben subsidies en regelgeving geleid tot een versnelde elektrificatie van huishoudens (elektrische auto’s, kookplaten en warmtepompen), waardoor de belasting van het net sterk is toegenomen. Tegelijkertijd hebben subsidies aan de aanbodzijde, voor windparken en zonnevelden, gezorgd voor grote pieken en dalen in de stroomproductie, waardoor het netwerk als geheel steeds instabieler is geworden.
Ondanks deze problemen blijft men voor de oplossing steeds in dezelfde richting kijken: miljarden investeren in verzwaring van het stroomnet. Een fundamentele discussie over het nut en de noodzaak van die energietransitie wordt al niet meer gevoerd. Is het überhaupt haalbaar? En tegen welke prijs?
Overheid is het probleem
Dat brengt ons bij de conclusie dat in essentie overheidsinmenging de energiemarkt uit balans heeft gebracht: de prikkels zijn politiek bepaald in plaats van economisch rationeel. Het probleem verdwijnt snel als de overheid stopt met het top-down afdwingen van de energietransitie en de markt weer ruimte krijgt om zich in een natuurlijk tempo aan te passen.
Door marktwerking en bottom-up innovaties de kans te geven, kan er een duurzamer en veerkrachtiger energiesysteem ontstaan dat niet draait op subsidies afgestemd op de doelstellingen van de politiek, maar op de daadwerkelijke verhouding tussen vraag en aanbod en dat tegemoet kan komen aan de vraag van nu, niet aan een gewenste realiteit van morgen.
Waarom gaat de energietransitie mis?
Het probleem is dat beleidsmakers niet in staat zijn oorzaak en gevolg van elkaar te onderscheiden. Zij zien het falen van de energietransitie niet als reden om de strategie in zijn geheel te heroverwegen, maar om er extra geld tegenaan te gooien. Het gevolg hiervan zal zijn dat er nog meer onbalans op de energiemarkt komt en dat de bevolking zal moeten wennen aan verminderde energiezekerheid, waarbij zelfs stroomuitval op piekmomenten niet meer uitgesloten kan worden. Daarom wordt nu alvast een campagne opgestart om mensen te instrueren anders met energie om te gaan, zodat de oorzaak van deze toekomstige problemen niet bij de overheid, maar bij de burger neergelegd kan worden.
De vraag die bijna niet meer gesteld kan worden is of de energietransitie überhaupt wel een goed idee is. Binnen de politiek lijken de verschillende partijen alleen te verschillen in de mate waarin de energietransitie moet plaatsvinden. De noodzaak ervan is reeds tot waarheid verheven, waardoor een fundamentele discussie hierover bijna niet meer gevoerd kan worden. Want wie wil er verantwoordelijk zijn voor de opwarming van de Aarde? Een genuanceerde discussie wordt met dit soort argumentaties gelijk in de kiem gesmoord.
Hoe nu verder?
Het resultaat van dit alles is dat de politiek waarschijnlijk zal doorgaan op deze doodlopende weg en dat er pas echt verandering van inzicht komt op het moment dat de stroom daadwerkelijk voor een langere periode uitvalt en onze ‘just in time’ economie (de supermarkt als voedselvoorraad) begint te haperen. Pas dan zal de realiteit een andere koers afdwingen.
Lees ook:
Energietransitie maakt energie onnodig duur en schaars (16 februari 2024)
Hoe overheidsingrijpen de markt verstoort: De energiemarkt (21 maart 2024)
Energietransities vanuit historisch perspectief (24 februari 2025)
Drie beleggingstrategieën, welke heeft de toekomst?
Wie vandaag bij een private bank of vermogensbeheerder aanklopt, krijgt in de meeste gevallen nog altijd hetzelfde advies: een klassieke beleggingsportefeuille met 60 procent aandelen en 40 procent obligaties, waarbij de klant op basis van zijn risicoprofiel meer aandelen of juist meer obligaties in de portefeuille krijgt.
Deze mix wordt gepresenteerd als de optimale balans tussen rendement en risico, maar in werkelijkheid is het een model uit het verleden. De periode sinds 2022 heeft laten zien dat de veronderstelde balans tussen aandelen en obligaties niet langer werkt. Renteverhogingen en hoge inflatie leidden tot tegenvallende resultaten. Dat blijkt ook uit de cijfers. Tot 1 oktober van dit jaar lag het gemiddelde year to date rendement van vermogensbeheerders in Nederland tussen +1,6 procent (defensief) en +2,9 procent (offensief) — nauwelijks genoeg om de inflatie te compenseren. Na aftrek van de vermogensbelasting houd je bijna niks meer over.
In deze analyse zetten we deze traditionele beleggingsmethode naast twee alternatieven. Welk van deze drie heeft de beste papieren om de komende jaren rendement te behalen?
1. De traditionele 60/40-portefeuille – een model uit het verleden
De traditionele 60/40-portefeuille is gebouwd op het idee van stabiele markten en voorspelbare groei: aandelen profiteren van expansie, obligaties bieden bescherming bij recessie. Dat werkte in een wereld waarin de inflatie laag bleef en rentes daalden, waardoor obligaties en aandelen elkaar per saldo in balans hielden. Maar sinds 2022 is dat fundament weggevallen. Stijgende rentes en inflatie zorgden voor verliezen in zowel aandelen als obligaties, waardoor de veronderstelde risicospreiding verdampte. Daarna herstelden aandelenkoersen weer, maar de obligatiemarkt blijft door de lage rentes minder interessant. Markten functioneren bovendien niet langer autonoom — ze zijn politiek geworden. Daardoor moeten we rekening houden met meer onvoorspelbare bewegingen op de financiële markten.
Toch blijft dit traditionele model dominant, vooral door regelgeving en ingesleten denkpatronen, maar ook door gebrek aan durf en originaliteit in de conservatieve wereld van vermogensbeheer. Banken en beleggingsfondsen hebben talloze producten gebouwd rondom de mix van aandelen en obligaties, met als impliciete veronderstelling dat staatsleningen altijd de ultieme veilige haven zullen zijn. Maar in een wereld van torenhoge schulden, politieke inmenging en afnemend vertrouwen in overheidsbeleid is die zekerheid illusoir. Wat ooit een rationeel evenwicht was, is veranderd in een illusie van veiligheid. Door de geschiedenis heen zijn staatsschulden wel vaker niet of alleen in waardeloos geworden geld afbetaald.
2. De belofte (en valkuilen) van daghandel met hefboom
Tegenover deze traditionele aanpak wint een meer speculatieve en technologisch gedreven strategie aan populariteit: daghandel. Hierbij proberen handelaren winst te halen uit minieme prijsschommelingen door te handelen met hefboom en strikte stoploss-regels. Moderne platforms en brede toegang tot koersdata hebben deze aanpak voor een groot publiek bereikbaar gemaakt. Op papier lijkt het een rationele methode: met geavanceerde modellen, algoritmes en technische analyse profiteren van de irrationaliteit van de markt. Met behulp van historische datasets kunnen modellen geconstrueerd worden die op basis van backtesting - het terugrekenen van het resultaat van een strategie op basis van data uit het verleden - bovengemiddeld rendement zouden opleveren.
In de praktijk blijkt daghandel echter uitzonderlijk moeilijk. Uit onderzoek blijkt dat minder dan 20 procent van de daghandelaren structureel geld verdient, terwijl het overgrote deel verlies lijdt. Dat komt door drie factoren: het onvoorspelbare gedrag van korte termijnprijzen, menselijke emoties zoals overmoed en verliesaversie en de opkomst van professionele algoritmische handel die particuliere traders volledig wegdrukt. Zelfs wie beschikt over een werkende strategie, discipline en technologie, moet concurreren met instellingen die groter zijn en snellere toegang hebben tot data.
De potentiële winstmarge is bovendien beperkt: succesvolle traders behalen gemiddeld 1 tot 4 procent rendement per maand, vóór aftrek van transactiekosten. Daar komt bij dat de opkomst van kunstmatige intelligentie de speelruimte in de toekomst verder zal verkleinen. Winnende modellen kunnen razendsnel worden gekopieerd of geoptimaliseerd, waardoor elke tijdelijke voorsprong verdwijnt. Waar daghandel ooit draaide om menselijke intuïtie, draait het steeds meer om rekenkracht. En daarin hebben grote instellingen de particuliere trader definitief overvleugeld.
3. De fundamentele strategie: goud, Bitcoin en aandelen
Een derde benadering vertrekt vanuit een totaal andere visie: een fundamentele langetermijnstrategie gebaseerd op inzicht in monetaire cycli, geopolitieke verschuivingen, historische patronen en menselijk gedrag.
In onze eigen modelportefeuille combineren wij aandelen, goud en Bitcoin in een dynamische verhouding die meebeweegt met de tijdsgeest. Het uitgangspunt is het behoud van koopkracht in een wereld waarin geldsystemen en machtsstructuren fundamenteel veranderen, maar waarin vooral de onvoorspelbaar is toegenomen. Daarom nemen we verschillende scenario’s mee in onze strategie.
Goud en Bitcoin nemen in deze benadering een centrale plaats in als “outside money”. Het zijn financiële activa die buiten de door schulden gedreven politieke economie staan. Deze beleggingscategorieën bieden bescherming tegen economische en politieke risico’s en het risico dat valuta hun waarde volledig verliezen. Aandelen vullen dit aan als productieve component, vooral in sectoren die profiteren van structurele trends en die solide inkomsten in de vorm van dividend opleveren.
Beter resultaat
Dit leverde de afgelopen vijf jaar een bovengemiddeld rendement op, met een koerswinst van 16 procent vanaf begin dit jaar tot eind oktober. Dat is aanzienlijk meer dan het gemiddelde rendement van de doorsnee vermogensbeheerder of private bank. Over de afgelopen vijf jaar is het rendement van onze alternatieve beleggingsstrategie zelfs nog groter, zoals onderstaande grafiek laat zien.
Onze strategie is geworteld in het besef dat we leven in een verandering van tijdperk. Het tijdperk van de dollar als wereldreservemunt, globalisering en de ultra-lage rentes dat we afgelopen decennia hebben gekend zal plaatsmaken voor een multipolaire wereldorde waarin geopolitiek en energiepolitiek de markten domineren en de euro en de dollar gedevalueerd zullen worden.
In dat decor zijn traditionele beleggingsmodellen ontoereikend en kun je alleen succesvol beleggen met een visie die oog heeft voor het cyclische aspect van financiële markten en voor de risico’s die niet afgedekt worden in een beleggingsmix van uitsluitend aandelen en obligaties.
Conclusie
Deze drie strategieën vertegenwoordigen drie manieren van denken. De 60/40-portefeuille vertrouwt op wat de afgelopen decennia heeft gewerkt, maar negeert de structurele verschuivingen in geld en macht. Daghandel vertrouwt op data en snelheid, maar is steeds meer een wapenwedloop waarin de kleine belegger uiteindelijk aan het kortste eind zal trekken. Een fundamentele strategie, die rekening houdt met de lange cycli van de opkomst en ondergang van wereldmachten en geldsystemen, biedt een echt toekomstbestendige basis. En alleen deze laatste strategie zal leiden tot positieve resultaten.
Financiële markten zijn niet langer autonoom en rationeel, maar worden steeds meer politiek. Succes niet langer afhankelijk van modeloptimalisatie of wiskundige precisie, maar van een langetermijnvisie. Beleggen zonder inzicht in de grotere samenhang van het financiële systeem is als navigeren zonder kompas. Alleen wie begrijpt dat markten bewegen in eeuwenoude ritmes van vertrouwen en wantrouwen, groei en crisis, kan zijn vermogen duurzaam beschermen.
De tijd van passieve spreiding is voorbij. Wie in deze fase van de geschiedenis wil overleven — en profiteren — moet leren denken in cycli, en oog hebben voor de risico’s die onzichtbaar blijven in het traditionele vermogensbeheer van uitsluitend aandelen en obligaties. Dat is geen beleggingsstijl, maar een wereldbeeld.
Meer weten?
Wil je ook meer weten over onze succesvolle beleggingsstrategie? Neem dan een abonnement op Geotrendlines of neem contact met ons op voor meer informatie over vermogensregie, waarbij je persoonlijke begeleiding krijgt en we een vermogensplan voor je opstellen.
Maatschappij & Cultuur
Wetenschappelijke bestseller sluit ‘God’ niet uit als scheppende kracht
De religieuze, maatschappelijke en zelfs wetenschappelijke omgang met het bestaan van God staat volop in de belangstelling – denk aan podcasts, documentaires en sociale media-discussies. Midden in deze hausse verscheen onlangs een opvallend boek dat de discussie aanwakkert. God, the Science, the Evidence van de Franse auteurs Michel-Yves Bolloré en Olivier Bonnassies betoogt dat moderne wetenschappelijke inzichten niet langer atheïsme ondersteunen, maar juist wijzen op een almachtige schepper. De Engelstalige editie, met een eerste oplage van 110.000 exemplaren, volgt op het succes van de Franse versie uit 2021, die al meer dan 400.000 keer over de toonbank ging in vertalingen naar het Spaans, Italiaans en Portugees.
De rode draad in deze golf van interesse: wetenschap en geloof hoeven niet te botsen, maar kunnen zich zelfs aanvullen. Waar eeuwenlang doorbraken van Galileo tot Darwin het geloof in het goddelijke leken te ondermijnen, spreken Bolloré en Bonnassies van een “grote omkering”. “De nieuwste wetenschappelijke theorieën plaatsen de vraag naar een scheppende entiteit weer centraal”, stellen ze in hun 580 pagina’s tellende werk. Het boek is geen religieus pamflet, benadrukken de auteurs, maar een kritiek op het materialisme – de opvatting dat alles in het universum puur uit materie en fysieke processen verklaarbaar is.
Bolloré (79), een Bretonse computeringenieur en succesvol ondernemer in de zware industrie, woont al vijftien jaar in Londen. Bonnassies (59), een Parijzenaar met een achtergrond in wiskunde en media-ondernemerschap, bekeerde zich pas op zijn twintigste tot het christendom. “Ik vond gelovigen irrationeel”, vertelt hij. “Maar logica overtuigde me: er zijn rationele redenen om in God te geloven.” Beiden zijn gelovig – Bolloré levenslang katholiek – maar hun boek richt zich op feiten, niet op spiritualiteit. “Wie God is en wat Hij wil, dat is religie. Wij onderzoeken de oorsprong”, zegt Bolloré.
Hun argumenten rusten op kerngebieden van de moderne wetenschap: de Big Bang, relativiteitstheorie, kwantummechanica en het menselijk genoom. Elk detail is gecontroleerd door topwetenschappers om nauwkeurigheid te garanderen. Neem de Big Bang: sinds de ontdekking in de jaren negentig dat het universum niet vertraagt, maar versnelt in zijn expansie, valt de oude theorie van een eeuwig cyclisch universum (Big Bang gevolgd door ‘Big Crunch’) in duigen. De ontdekking door de nieuwe James Webb telescoop van sterrenstelsels die volgens de theorie niet zouden kunnen bestaan roept dan ook vragen op over de Big-Bang-theorie. “Niets is oneindig”, zegt Bolloré. “Er moet een beginpunt zijn, buiten de materie – een externe oorzaak, een schepper.”
Een ander pijnpunt is het ontstaan van leven. “DNA verscheen 3,8 miljard jaar geleden als een technologisch wonder”, legt Bonnassies uit. “Het codeert alle leven op aarde, van bacteriën tot mensen, en is 40.000 miljard keer dichter dan de beste computer.” Volgens de evolutietheorie ontstond dit complexe systeem toevallig uit oersoep, maar de auteurs spreken van “oneindige onwaarschijnlijkheid”. “We kennen geen brug naar dat ontstaan, en het materialisme biedt geen verklaring.”
Het boek krijgt bijval uit onverwachte hoek. Nobelprijswinnaar Robert Wilson, medeontdekker van de kosmische achtergrondstraling, schreef het voorwoord. “Een hogere intelligentie als oorsprong is coherent, ook al voldoet het niet voor mij”, noteert hij. “Als het universum een begin heeft, ontkomen we niet aan de scheppingsvraag.”
Toch is er kritiek, vooral van theologen. “Sommige priesters willen geen bewijs, omdat dat de verdienste van geloof zou verminderen”, zegt Bolloré. Wetenschappers zijn milder; de auteurs organiseren debatten met astrofysici, neurowetenschappers en filosofen – gelovig en ongelovig – op universiteiten als Princeton, Berkeley, en binnenkort Oxford en Cambridge. In een samenleving waar boeken als The God Delusion van Richard Dawkins (drie miljoen exemplaren) en A Brief History of Time van Stephen Hawking (25 miljoen) nog steeds populair zijn, wint dit perspectief terrein.
Bolloré: “Bewijs voor God bestaat niet absoluut, maar vergelijk de schalen: materialisme vereist net zoveel geloof in ‘vreemde’ ideeën.” Hij pleit niet voor bekering, maar voor reflectie: “Is ons leven puur toeval, of meer dan dat?”
Video’s
Sander Boon: ‘De EU zal een totale verarming zien’
In deze Holland Gold Maandupdate spreekt Yael Potjer met vermogensregisseur Sander Boon over de houdbaarheid van het geldsysteem, de goudprijs en de economische toekomst van Europa. Sander geeft zijn kijk op de recente stijging van de goudprijs. Wat zit er achter die stijging en achter de correctie van de afgelopen weken? En gaat de goudkoers volgens hem verder omhoog? Hij legt uit waarom hij verwacht dat goud opnieuw een centrale rol gaat spelen in het mondiale monetaire systeem.
Komt er een crisis? Volgens Sander zitten we er al middenin. Centrale banken zullen er alles aan doen om een instorting te voorkomen en daardoor kunnen we juist veel inflatie verwachten. Wat betekent dit voor de toekomst van Nederland en Europa? Sander legt uit waarom hij een brain drain en een totale verarming van de EU voorziet, en waarom er politiek zo weinig verandert.
Tot slot bespreken ze de herverkiezing van de Argentijnse president Javier Milei en de redenen voor voorzichtig optimisme. Ze gaan in op hoe deze verarming er concreet uit kan zien en wat je kunt doen om jezelf en je vermogen te beschermen.
Niet Rusland, maar Europa zit zonder chips
In september 2022 beweerde Ursula von der Leyen in haar State of the Union-toespraak nog dat Rusland zo door sancties was verzwakt dat het “chips uit wasmachines en koelkasten moest halen” om militair materieel te repareren. Ze zei daar toen het volgende over:
“De productie van auto’s is met driekwart gedaald ten opzichte van vorig jaar. Aeroflot houdt vliegtuigen aan de grond omdat er geen reserveonderdelen meer zijn. Het Russische leger haalt chips uit vaatwassers en koelkasten om hun militaire apparatuur te repareren, omdat ze geen halfgeleiders meer hebben. De Russische industrie ligt in puin.”
Die uitspraken waren al vanaf het begin discutabel, maar drie jaar later is de realiteit precies omgekeerd. Terwijl Rusland zijn defensie-industrie met hulp van bondgenoten zoals China in stand wist te houden, is het nu de Europese auto-industrie die, als gevolg van de ontwikkelingen rondom Nexperia, niet meer aan chips kan komen en fabrieken moet stilleggen.
Europese autobouwers zoals Mercedes, BMW en Renault waarschuwen inmiddels voor productiestops — niet door oorlog, maar door politieke keuzes. Wat bedoeld was om “strategische autonomie” te versterken, heeft geleid tot protectionisme, dat vooral de eigen industrie verzwakt. Von der Leyens beeld van een technologisch uitgekleed Rusland keert zich nu tegen haar eigen Unie: Europa is het continent geworden dat zelf naar schaarse chips moet zoeken om de motor draaiende te houden.
Dit staat in schril contrast met haar grootspraak in maart dit jaar, toen ze zei dat Europese landen tot €800 miljard bij elkaar kunnen brengen voor het optuigen van een eigen wapenindustrie. Blijkbaar ligt de Russische economie niet in puin en heeft Europa zelf niet de middelen om Oekraïne te helpen.
En het wordt nog erger. Ook haar bewering dat de Russische luchtvaartsector in grote moeilijkheden verkeerde moet na drie jaar alweer bijgesteld worden. Deze week hebben India en Rusland namelijk een akkoord gesloten om gezamenlijk het Russische SJ-100 passagiersvliegtuig te produceren, waarbij alle westerse onderdelen inmiddels zijn vervangen door zelf geproduceerde onderdelen.
Met deze mijlpaal kunnen Rusland en India dit passagierstoestel - dat in 2008 voor het eerst op de markt kwam - volledig zonder westerse leveranciers produceren. Een geheel sanctiebestendig vliegtuig dus, waarmee westerse concurrenten als Boeing en Airbus weer een belangrijke afzetmarkt verliezen.
Kassa: ‘Goudwisselkantoor profiteert bij taxeren sieraden van de onwetendheid van klanten’
De consumentenrubriek Kassa heeft met verborgen camera’s en interne documenten onthuld dat het Goudwisselkantoor klanten vaak ver onder de werkelijke waarde voor hun sieraden uitbetaalt — in sommige gevallen slechts vijf procent.
Onafhankelijke experts stelden prijsverschillen vast van 80 tot 95 procent tussen de taxatie van het Goudwisselkantoor en de reële goudwaarde. Uit interne instructies blijkt dat medewerkers worden getraind om klanten in te schatten op kennis en kwetsbaarheid: hoe minder iemand weet van goud, hoe lager het bod.
De zaak legt pijnlijk bloot dat veel mensen geen idee hebben wat hun goud werkelijk waard is. Wie besluit goud te verkopen, doet er daarom verstandig aan zich eerst goed te informeren, meerdere taxaties te laten uitvoeren en de actuele goudprijs te kennen. Uiteindelijk geldt ook hier: vertrouw niet blind op grote namen of bekende winkels, maar doe altijd zelf je onderzoek — zeker als het om iets zo waardevols als goud gaat.
De neergang van wereldmachten in zeven fasen
Al vijf eeuwen lang volgt elke wereldmacht hetzelfde vernietigende patroon dat uiteindelijk tot haar ondergang leidt. Zowel Spanje, Groot-Brittannië als de Sovjet-Unie gingen ten onder via een identieke cyclus bestaande uit zeven stappen: militaire overexpansie, geldontwaarding, schuldenopbouw, verlies aan productieve kracht, sociale ontwrichting, verlies van reservemuntstatus en uiteindelijk volledige instorting.
Spanje doorliep dit tussen 1590 en 1670, Groot-Brittannië tussen 1914 en 1954 en de Sovjet-Unie tussen 1945 en 1991. Elk rijk dacht dat het uniek was, maar geen wist de val te vermijden. Volgens het onderzoek bevinden de Verenigde Staten zich nu in fase vijf — sociale ontwrichting — met duidelijke signalen dat fase zes, het verlies van de dollar als reservemunt, al nadert. Deze video vat de ontwikkelingen goed samen, al laten de AI-gegenereerde beelden soms te wensen over.
Precies over deze grote cycli schrijven we uitgebreid in ons boek Van Goud tot Bitcoin! Het is deze lens waarmee we naar de geopolitieke, economische en maatschappelijke ontwikkelingen in de wereld kijken. Wil je meer weten? Klik dan hier om ons boek te bestellen.
Lavrov: ‘Rusland is bereid veiligheidsgaranties te geven’
De Russische minister van Buitenlandse Zaken, Sergey Lavrov, verklaarde tijdens een veiligheidsconferentie in Minsk dat Rusland bereid is zijn belofte om geen enkel NAVO- of EU-land aan te vallen formeel vast te leggen in toekomstige veiligheidsgaranties. Lavrov beschuldigde het Westen ervan een “nieuwe grote Europese oorlog” voor te bereiden en de NAVO-invloed zelfs uit te breiden naar de Zuidoost-Aziatische regio om China in te dammen en Rusland te isoleren, maar biedt dus ook een opening om dat te voorkomen.
Hij herhaalde dat Europese NAVO-landen de oorlog in Oekraïne verlengen en dat velen Washington proberen te weerhouden van diplomatieke oplossingen. Toch sprak Lavrov de hoop uit dat president Trump vasthoudt aan zijn inzet om het Oekraïne-conflict via onderhandelingen te beëindigen, zoals eerder afgesproken tijdens de Anchorage-top in Alaska.
Lavrov’s uitspraken tonen de paradox van de huidige geopolitieke situatie: terwijl beide kampen spreken over veiligheid, groeit het onderlinge wantrouwen met de dag. Tegelijkertijd houdt Rusland de deur open voor onderhandelingen en normalisering van de betrekkingen met Europese landen, iets dat we in de mainstream media zelden meekrijgen.
Grafieken
Goud en Bitcoin stijgen, maar correlatie is soms ver te zoeken
In oktober bewogen Bitcoin en goud in tegengestelde richting: goud steeg aanvankelijk met zo’n 10 procent, terwijl Bitcoin circa 6 procent daalde. Toen de goudprijs op 21 oktober weer begon te dalen, bleef de koers van Bitcoin relatief stabiel. Daardoor kwam de correlatie tussen beide activa over de hele maand bezien uit op bijna nul, een opvallende ontwikkeling.
De laatste jaren hebben zowel goud als Bitcoin een indrukwekkend rendement behaald, maar gedurende de rit lieten deze twee beleggingen wel vaker een wisselend beeld zien. De ene maand doet het edelmetaal het beter, de andere maand gaven beleggers de voorkeur aan Bitcoin. Onderstaande grafiek laat zien dat met name de laatste maanden een vrij grillig verloop kenden.
Deze divergentie suggereert dat de twee markten door verschillende krachten worden gedreven. Hoewel ze allebei als hedge tegen het geldsysteem en tegen politiek risico worden gezien, bewegen ze vaak onafhankelijk van elkaar. Dit versterkt onze visie van de laatste jaren dat goud en Bitcoin complementair zijn en dat beide een plaats verdienen in een goed gespreide portefeuille. Niet alleen omdat beide opwaarts potentieel hebben in een wereld die vraagt om een neutrale vorm van geld, maar dus ook om meer diversificatie aan te brengen en daarmee de volatiliteit van de hele portefeuille te verminderen.
Op Geotrendlines kun je onze succesvolle modelportefeuille volgen en bijhouden, compleet met maandelijkse updates van de resultaten. Deze portefeuille behaalde sinds begin 2020 een resultaat van 290 procent, tegenover amper 50 procent voor de benchmark met 60 procent aandelen en 40 procent obligaties. Dat is het verschil tussen net de inflatie bijhouden of je vermogen verdrievoudigen. Meer weten? Abonneer dan op Geotrendlines.
Is Oost-Europa inmiddels veiliger dan West-Europa?
Statistieken van Eurostat laten een zorgwekkend beeld zien over de veiligheid op straat in diverse Europese landen en steden. Het hoogste aantal berovingen wordt gemeld in België, Spanje en het Verenigd Koninkrijk, met meer dan 60 geregistreerde berovingen per 100.000 inwoners. Daarachter volgen Zweden, Frankrijk, Portugal en Luxemburg — landen die allemaal een veel hogere berovingsgraad kennen dan de rest van Europa.
In Centraal- en Oost-Europa liggen de cijfers juist opvallend laag: Polen, Hongarije en Tsjechië behoren tot de veiligste landen, met gemiddeld minder dan 10 berovingen per 100.000 inwoners. Deze trend sluit aan bij Eurostat-data, waaruit blijkt dat criminaliteit, vandalisme en geweld in deze landen ruim onder het EU-gemiddelde liggen.
Een mogelijke verklaring voor dit grote verschil is het strikte migratiebeleid in het oosten van Europa, dat in contrast staat met West-Europese landen die meer migranten opvangen en een hogere criminaliteitsdruk ervaren. Deze cijfers schetsen het beeld dat steden als Warschau, Boedapest en Praag vandaag de dag niet door toeval veiliger zijn dan Parijs, Brussel of Barcelona, maar door uiteenlopende politieke en maatschappelijke keuzes.
Cartoons
Geef een abonnement cadeau!
Graag attenderen we jou op de mogelijkheid om een abonnement op deze Boon & Knopers updates cadeau te geven. Via onderstaande knop kun je vrienden, familie of collega’s laten kennismaken met onze wekelijkse analyses.
Dat kan al voor €9,95 voor een maandabonnement of voor €99,95 voor een jaarabonnement. Klik op onderstaande knop voor meer informatie.
Studentenkorting
Ben je student en wil je ook graag abonneren op onze wekelijkse updates? Neem dan contact met ons op door vanaf het e-mail account van de universiteit een bericht sturen naar info@boonknopers.com. Studenten kunnen voor een gereduceerde prijs van €59,95 per jaar abonneren.