Waarom veroordeelt Europa de Amerikaanse aankoop van Russische diesel, terwijl het zelf voor honderden miljarden aan Russische energie importeerde? Waarom zoeken overheden steeds nieuwe manieren om hun uitgaven te financieren, in plaats van hun schuldenproblemen aan te pakken? En waarom wordt van jongere generaties verwacht dat zij de rekening betalen voor de welvaart van oudere generaties?
Deze vragen hebben meer met elkaar gemeen dan op het eerste gezicht lijkt. Wie overtuigd is van zijn eigen gelijk, ziet gemakkelijk de fouten van anderen over het hoofd en heeft moeite om de eigen tekortkomingen te erkennen. Dat geldt niet alleen voor individuen, maar ook voor overheden, instituties en hele samenlevingen. Zeker wanneer gevestigde belangen op het spel staan, blijkt het bijzonder moeilijk om oude overtuigingen en verworvenheden los te laten.
In deze Weekly beginnen we bij de geopolitiek. Europa reageerde verontwaardigd op de Amerikaanse dieseldeal met Rusland, maar blijkt sinds het uitbreken van de oorlog in Oekraïne zelf voor minstens $200 miljard dollars aan Russische energiebronnen te hebben gekocht. Ondertussen kiest Trump steeds nadrukkelijker voor een eigen energiestrategie, waarbij de Verenigde Staten hun invloed op het westelijk halfrond uitbreiden. Wat betekent deze koerswijziging voor Europa, dat voor zijn energievoorziening en veiligheid nog altijd sterk afhankelijk is van het buitenland?
Ook bij de overheidsfinanciën zien we hoe moeilijk het is om bestaande patronen te doorbreken. Italië wil de komende drie jaar bijna €11 miljard extra ophalen bij banken en verzekeraars, terwijl het begrotingstekort verder oploopt. Het past in een bredere ontwikkeling van financiële repressie, waarbij overheden steeds meer middelen uit het financiële systeem naar zich toe trekken. Maar wie betaalt uiteindelijk de rekening? En hoelang kunnen overheden hun schuldenproblemen - en de moeilijke keuzes van bezuinigingen - nog voor zich uitschuiven?
Dat brengt ons bij een andere ongemakkelijke kwestie: de groeiende financiële kloof tussen generaties. Na de kredietcrisis van 2008 hebben centrale banken met lage rentes en grootschalige opkoopprogramma's de waarde van huizen, aandelen en andere activa ondersteund. Daarvan profiteerden vooral oudere generaties, terwijl jongeren geconfronteerd werden met steeds duurdere woningen, inflatie en oplopende schulden. We blikken terug op een opmerkelijke waarschuwing uit 2009, waarin deze generatiekloof al werd voorspeld. Waarom is er sindsdien zo weinig veranderd?
Of het nu gaat om de wetenschap, de overheid of andere organisaties: gevestigde belangen, ingesleten overtuigingen en de druk om zich te conformeren aan de status quo maken het steeds moeilijker om het eigen handelen kritisch te bevragen. Wie met de tijdsgeest mee wil gaan, heeft aanpassingsvermogen nodig. Maar hoe kan een samenleving zich blijven vernieuwen wanneer juist de instituties die haar moeten dienen juist steeds meer weerstand bieden aan verandering?
Al deze ontwikkelingen roepen uiteindelijk dezelfde vraag op. Zijn onze politieke, financiële en wetenschappelijke instituties nog in staat zichzelf te corrigeren, of zijn de belangen voor het behoud van de status quo te groot geworden? De geschiedenis leert dat noodzakelijke veranderingen niet eindeloos kunnen worden uitgesteld. Wie de gevolgen van zijn eigen handelen niet tijdig onder ogen ziet, loopt het risico dat de werkelijkheid verandering afdwingt.
In deze Weekly komen de volgende onderwerpen aan bod:
Geopolitiek
America First als energiestrategie: hoe Trump het westelijk halfrond wil controleren
Europa veroordeelt dieseldeal, maar kocht zelf $320 miljard aan Russische energie
Geld & Economie
De sluipende werking van stijgende rente op de Franse staatsschuld
Italië laat banken betalen: de terugkeer van financiële repressie
Maatschappij & Cultuur
Wanneer conformisme verandering onmogelijk maakt
Uitgesteld conflict: hoe de babyboomers hun positie behielden en de rekening groeide
Video’s
De blinde vlek van Europa voor de politieke islam
Ad Verbrugge en Andreas Kinneging over Vrijheid en Welvaart
Grafieken
Duitsland verliest industrie en krijgt er ambtenaren voor terug
Abonneren?
Wil je ook voorsprong door kennis? Vul dan hieronder je e-mailadres in en klik op de gele ‘Subscribe’ knop om te abonneren. Toegang tot de Geotrendlines Weekly kost €9,95 per maand of €99,95 per jaar.
Ben je al abonnee van Geotrendlines Premium, dan kun je de volledige update lezen door op ‘Sign in’ te klikken en vervolgens het e-mailadres in te vullen waarmee je een account hebt op Geotrendlines Premium.
Heb je als abonnee van Geotrendlines Premium toch problemen met het inloggen op deze site? Stuur dan een e-mail naar info@geotrendlines.com.
Boon & Knopers: Vermogensregie voor de wereld van morgen
De wereld om ons heen verandert razendsnel. Geopolitiek verschuift de macht naar het oosten, terwijl het Westen blijft hangen in de wereld van gisteren. Dit verklaart de populariteit van goud en Bitcoin, die het ene na het andere record breken. Toch laten de meeste vermogensbeheerders en financieel planners deze alternatieven links liggen. Een gemiste kans.
Boon & Knopers Advisory helpt vermogende particulieren en ondernemers in een tijd van grote veranderingen. Met onze kennis van geopolitiek, economie en maatschappij helpen we jou een vermogensplan te maken dat werkt. De afgelopen vijf jaar heeft onze strategie de markt ruim weten te verslaan.
Heb je meer dan €1 miljoen aan vermogen en wil je sparren over een beleggingsstrategie die je voorbereidt op de wereld van morgen? Zie je kansen die je financieel adviseur of vermogensbeheerder links laat liggen? Neem dan contact met ons op.
Geopolitiek
America First als energiestrategie: hoe Trump het westelijk halfrond wil controleren
De wereldwijde oliemarkt raakt steeds verder gefragmenteerd. Terwijl olie in sommige regio’s tegen bodemprijzen wordt verhandeld, betalen afnemers elders juist uitzonderlijk hoge prijzen. Bloomberg-columnist Javier Blas beschrijft deze week hoe de sterk gestegen transportkosten de regionale prijsverschillen vergroten. Zo wordt Canadese olie momenteel met een korting van bijna $30 per vat verhandeld ten opzichte van andere referentieprijzen, terwijl afnemers in Europa en Azië juist een premie betalen voor olie die relatief dichtbij beschikbaar is. De grootste olietankers verdienen inmiddels meer dan een miljoen dollar per dag. Daarmee wordt niet alleen de beschikbaarheid van olie, maar vooral ook de afstand tot de afzetmarkt bepalend voor de prijs.
